U.S. Debt - Αν αυτό δεν είναι πτώχευση, τότε τι είναι;
ΗΠΑ: Νέα προειδοποίηση από Geithner για το χρέος
Πηγή: Capital.gr - Τρίτη, 5 Απριλίου 2011 - 12:25
(Ακολουθεί σχολιασμός του Scorpion49)
Στις 16 Μαΐου οι ΗΠΑ θα φτάσουν το ανώτατο όριο δανεισμού που προβλέπεται από τη νομοθεσία της χώρας σύμφωνα με τον υπουργό Οικονομικών, Timothy Geithner, σε μία προσπάθεια αύξησης της πίεσης προς το κογκρέσο να προχωρήσει στις απαραίτητες ενέργειες για την αποφυγή της στάσης πληρωμών.
“Όσο το κογκρέσο καθυστερεί να δράσει, τόσο περισσότερο οι επενδυτές σε όλο τον κόσμο θα χάσουν την εμπιστοσύνη τους για την ικανότητά μας να τηρήσουμε τις δεσμεύσεις μας και τις υποχρεώσεις μας,” αναφέρει ο Geithner σε επιστολή που απέστειλε τη Δευτέρα προς τα στελέχη του κογκρέσου. “Η στάση πληρωμών από τις ΗΠΑ είναι αδιανόητη.”
Σημειώνεται πως μέχρι την Παρασκευή ο δανεισμός των ΗΠΑ ήταν κατά 95 δισ. δολ. από το ανώτατο όριο των 14,3 τρισ. δολ. που προβλέπει η νομοθεσία.
Ορισμένοι ρεπουμπλικάνοι βουλευτές χρησιμοποιούν την ανάγκη αύξησης του ορίου ως μοχλό πίεσης προς τον Obama για μεγαλύτερες περικοπές στον προϋπολογισμό, ενώ την ίδια στιγμή το κογκρέσο προσπαθεί να θέσει σε ισχύ ένα πακέτο δαπανών που θα επιτρέψει στην κυβέρνηση της χώρας να λειτουργήσει και μετά την Παρασκευή.
Σύμφωνα με τον Geithner ενδεχόμενη αποτυχία έγκαιρης αύξησης του ορίου δανεισμού θα οδηγήσει σε αύξηση των επιτοκίων και θα προκαλέσει μία κρίση που θα είναι μεγαλύτερη από αυτή που προσπαθεί να ανακάμψει η οικονομία.
Τόσο ο υπουργός Οικονομικών όσο και ο πρόεδρος της Fed, Ben Bernanke, έχουν τονίσει πως η αποτυχία αύξησης του ορίου θα έχει καταστροφικές συνέπειες.
Το υπουργείο Οικονομικών έχει τη δυνατότητα να λάβει συγκεκριμένα έκτακτα μέτρα για την αναβολή της ημερομηνίας ανακήρυξης στάσης πληρωμών από τις ΗΠΑ, των οποίων ωστόσο η ισχύς δεν μπορεί να ξεπεράσει τις 8 εβδομάδες.
Ορισμένοι βουλευτές έχουν προτείνει στο υπουργείο Οικονομικών ως μέτρο την καταβολή πρώτα των τόκων και έπειτα των μεταβιβαστικών πληρωμών ενώ έχουν απευθύνει ερώτημα για τη δυνατότητα πώλησης μέρους των αποθεμάτων χρυσού ή του χαρτοφυλακίου φοιτητικών δανείων.
Το υπουργείο όμως έχει απαντήσει πως οι παραπάνω προτάσεις δεν θα είναι αποτελεσματικές. “Η προσπάθεια γρήγορης πώλησης (fire sale) περιουσιακών στοιχείων για να κερδίσει χρόνο το κογκρέσο θα ήταν επιζήμια για τις αγορές και την οικονομία ενώ θα υπονόμευε την εμπιστοσύνη προς τις ΗΠΑ,” τόνισε ο Geithner.
Σημειώνεται πως βάσει εκτιμήσεων του ΔΝΤ το περασμένο έτος το χρέος των ΗΠΑ ως προς το μέγεθος της οικονομίας, είναι μεγαλύτερο της Γαλλίας, του Καναδά και της Γερμανίας, αλλά μικρότερο από της Ιταλίας και της Ιαπωνίας.
****************************
@Scorpion49: Δεν είμαι οικονομολόγος, αλλά όπως ο καθένας μας έτσι και εγώ μπορώ να αντιληφθώ ότι το δυσθεώρητο ύψος του εξωτερικού χρέους των ΗΠΑ αντανακλά αρνητικά όχι μόνο στο εσωτερικό της, αλλά και στον ευρύτερο οικονομικό χάρτη της υφηλίου.
Παρά την ευχέρεια που έχουν οι ΗΠΑ να τυπώνουν νέο χαρτονόμισμα, με στόχο την αύξηση της ρευστότητας, ή την κάλυψη μαύρων τρυπών, δεν έχουν κατορθώσει ακόμη να μπουν σε τροχιά ουσιαστικής ανάκαμψης της οικονομίας και σοβαρής μείωσης της ανεργίας. Τώρα μιλάνε για αύξηση του ορίου δανεισμού προς αποφυγή της στάσης πληρωμών, η οποία όπως σημειώνεται στο άρθρο είναι αδιανόητη για τις ΗΠΑ. Οι αυτοελεγχόμενες ΗΠΑ, έχοντας στο χέρι τους λεγόμενους οίκους αξιολόγησης, μιας και είναι δικό τους εφεύρημα-κτήμα, μπορούν να αυξάνουν το ποσοστό του εξωτερικού τους δανεισμού, σε αντίθεση με τις ανίσχυρες και υποταγμένες χώρες (π.χ. Ελλάδα, Ιρλανδία, κ.λπ.).
Αν τώρα συγκρίνουμε τα στοιχεία που αναγράφονται στη λίστα της ιστοσελίδας http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_countries_by_external_debt τα οποία, σύμφωνα με τις αναγραφόμενες ημερομηνίες, είναι ήδη ξεπερασμένα, τότε το χρέος που αντιστοιχεί στον πολίτη της κάθε χώρας (Εξωτερικό Χρέος / σύνολο πληθυσμού χώρας) έχει ως εξής :
Χώρα (ενδεικτικές περιπτώσεις | Χρέος ανά πολίτη σε USD |
ΙΝΔΙΑ | 187 |
ΡΩΣΙΑ | 2.611 |
ΤΟΥΡΚΙΑ | 3.884 |
ΚΙΝΑ | 7.000 |
ΙΤΑΛΙΑ | 39.234 |
ΙΑΠΩΝΙΑ | 42.714 |
ΗΠΑ (με τρέχουσα ημ/νία) | 45.885 |
ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ | 47.632 |
ΕΛΛΑΔΑ | 49.525 |
ΙΣΠΑΝΙΑ | 52.588 |
ΓΕΡΜΑΝΙΑ | 57.646 |
ΣΟΥΗΔΙΑ | 72.594 |
ΓΑΛΛΙΑ | 74.410 |
ΑΥΣΤΡΙΑ | 97.411 |
ΔΑΝΙΑ | 110.216 |
ΒΕΛΓΙΟ | 126.188 |
ΗΝΩΜΕΝΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ | 144.757 |
ΕΛΒΕΤΙΑ | 182.899 |
ΟΛΛΑΝΔΙΑ | 226.503 |
ΙΡΛΑΝΔΙΑ | 515.671 |
ΛΟΥΞΕΜΒΟΥΡΓΟ | 4.028.283 |
ΑΕΠ : Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν - Gross Domestic Product (GDP)
Είναι το σύνολο όλων των προϊόντων και αγαθών που παράγει μια οικονομία, εκφρασμένο σε χρηματικές μονάδες. Με άλλα λόγια είναι η συνολική αξία όλων των τελικών αγαθών (υλικών και άυλων) που παράχθηκαν εντός μιας χώρας σε διάστημα ενός έτους, ακόμα και αν μέρος αυτού παράχθηκε από παραγωγικές μονάδες που ανήκουν σε κατοίκους του εξωτερικού.
Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν - Gross National Product (GNP)
Είναι το Προϊόν ή Εισόδημα που αποκτούν οι κάτοικοι μιας χώρας ανεξάρτητα του σε ποια χώρα το αποκτούν. Με άλλα λόγια είναι η συνολική αξία όλων των τελικών αγαθών (υλικών και άυλων) που αποκτούν οι κάτοικοι μιας χώρας σε διάστημα ενός έτους. Διαφέρει από το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν κατά το ότι συμπεριλαμβάνει και το Εισόδημα που απέκτησαν οι κάτοικοι μιας χώρας στο εξωτερικό.
 |
| Τρέχοντα οικονομικά στοιχεία |
http://www.usdebtclock.org/
Σύμφωνα με τα παραπάνω συγκριτικά στοιχεία, το κατά κεφαλήν χρέος της Ελλάδας δε μπορεί να θεωρηθεί υπερβολικό, σε σχέση πάντα με εκείνο των άλλων χωρών. Εκείνο προφανώς που επηρεάζει το δείκτη φερεγγυότητας τής κάθε χώρας είναι η ικανότητά της να παράγει ανταγωνιστικό εθνικό προϊόν ικανό να συντηρεί το λαό της και παράλληλα να πληρώνει χωρίς πρόβλημα τις δόσεις των δανείων που έχει συνάψει με τους δανειστές της. Από την άλλη, το χαμηλό κατά κεφαλήν χρέος δεν εξασφαλίζει από μόνο του την ευημερία των πολιτών, χρειάζεται παράλληλα και η δίκαιη κατανομή του παραγόμενου εθνικού εισοδήματος. Φυσικά παίζει ρόλο και ο παράγοντας «κυρίαρχη θέση» στο οικονομικό-πολιτικό γίγνεσθαι που έχουν εξασφαλίσει οι ηγεσίες των γνωστών κρατών, και η οποία τους δίνει τη δυνατότητα να επιβάλουν τα σενάρια που εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους, άσχετα από τα όποια οικονομικά τους προβλήματα (ακολουθούν τη γνωστή τακτική της εξαγωγής προβλημάτων).
Ας εξετάσουμε όμως και λίγο τα του οίκου μας. Οι δήθεν ηγέτες της πατρίδας μας φρόντισαν, κατά τη διάρκεια τουλάχιστον των τελευταίων 35.- ετών, να διογκώσουν έναν αντιπαραγωγικό δημόσιο τομέα, να παράσχουν κάθε λογής επιδοτήσεις (πάντα με δανεικά), να ελαχιστοποιήσουν τις παραγωγικές δομές -δυνάμεις της χώρας, αυξάνοντας παράλληλα τη διαφθορά και την κατασπατάληση των δημοσίων εσόδων. Στόχος των δύο μεγάλων κομμάτων ήταν η μεταξύ τους αέναη εναλλαγή στην εξουσία, προς όφελος των ιδίων, αλλά και των ολίγων ισχυρών φίλων τους, διατηρώντας παράλληλα τις πελατειακές σχέσεις με το κατεστημένο, εντός και εκτός Ελλάδας, δηλαδή τους χρηματοδότες τους. Το αποτέλεσμα αυτής της τακτικής το βιώνουμε σήμερα, με τον ελληνικό λαό να προσπαθεί να καταλάβει τι τον έχει βρει και ποιο θα είναι το μέλλον του. Ο ελληνικός λαός δεν είναι άμοιρος ευθυνών, και καλό θα είναι να αποφασίσει εάν θα βάλει φρένο στα σχέδια τους τα οποία με μαθηματική ακρίβεια οδηγούν στην εξαθλίωση του βιοτικού του επιπέδου και την οριστική χρεωκοπία της χώρας.
Εν έτι 2010, το κατά κεφαλήν μέσο ετήσιο εισόδημα ανήλθε στο ποσό των € 22.574.- (η πλειοψηφία φυσικά του εργατικού δυναμικού κερδίζει πολύ λιγότερα) με απώτερο στόχο την περαιτέρω μείωση, χάριν της βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας, χωρίς όμως να μας εξηγούν με ποιο τρόπο θα ξεπληρώσουμε το κατά κεφαλήν χρέος που συνεχώς αυξάνεται!
Τέλος, ας μην τους επιτρέψουμε να ξεπουλήσουν τα πάντα, και μάλιστα κοψοχρονιά!
Το δράμα του Λιβυκού λαού παίζεται σε πολλές πράξεις
Είμαι και εγώ μεταξύ εκείνων που επιθυμούν την απομάκρυνση του Λίβυου δικτάτορα Μουαμάρ Καντάφι (Muammar Muhammad al-Gaddafi) και την προκήρυξη ελεύθερων εκλογών, ώστε ο λαός να αποφασίσει για τον τύπο του πολιτεύματος, αλλά και για την επιλογή, χωρίς έξωθεν παρεμβάσεις, των μελλοντικών του ηγετών.
 |
| Κόλλα το, φιλάρα!! |
Διαπιστώνουμε όμως ότι οι περίφημες δυτικές συμμαχικές δυνάμεις, με την κάλυψη του Διεθνή Διαιτητή-Ο.Η.Ε. αποφάσισαν, με συνοπτικές όπως πάντα διαδικασίες, να δώσουν λύση στο Λιβυκό πρόβλημα και φυσικά να ενθυμίσουν ποια είναι τα αφεντικά στην περιοχή. Ξεκίνησε λοιπόν η «Αυγή της Οδύσσειας» σκορπίζοντας φωτιά και σίδερο, βοηθώντας τούς ελλιπώς οπλισμένους και ανεκπαίδευτους στρατιωτικά εξεγερμένους να αντιπαρατεθούν με την οργανωμένη στρατιωτική μηχανή του δικτάτορα. Ας δεχτούμε λοιπόν ότι οι εξεγερμένοι, μετά από τις λεγόμενες χειρουργικές επεμβάσεις των συμμάχων, θα πετύχουν τους στόχους τους και ότι θα παρακολουθήσουν το κύκνειο άσμα του πρώην επαναστάτη και επί πολλές δεκαετίες δικτάτορα. Τι πρόκειται όμως να συμβεί όταν οι εκλεκτοί των συμμάχων θα αναλάβουν την ευθύνη της μετάβασης από τη δικτατορία στη δημοκρατία; Πόσο σύντομα ο λαός θα νοιώσει ελεύθερος και ασφαλής; Πότε η πλειοψηφία θα απολαύσει τον παραγόμενο πλούτο του μόχθου του; Η κακή εμπειρία των επεμβάσεων στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ, παρά το γεγονός των όποιων διαφορών, μας προϊδεάζει για όσα πρόκειται να συμβούν και στη Λιβύη.
Διαπιστώνουμε, για μια ακόμη φορά, την άκρατη αμετροέπεια και υποκρισία που εκπέμπουν, μέσω των ενεργειών τους, οι αφεντάδες της υφηλίου. Γιατί δε λένε ανοικτά στον κόσμο ότι το δόγμα τους είναι η εφαρμογή του δικαίου του ισχυρότερου, ενώ η δήθεν επιθυμία τους για την εφαρμογή του Διεθνούς Δικαίου είναι το πρόσχημα της επέμβασης; Φυσικά δε λέγονται αυτά, απλώς εννοούνται.
 |
| Μεγάλε, μου έλειψες!! |
Το παιχνίδι επαναλαμβάνεται, οι στρατιωτικοί βιομηχανικοί κολοσσοί ξεφορτώνονται τα αποθέματα τους, αυξάνουν τα έσοδα τους και παράλληλα διαφημίζουν-προωθούν την πώληση νέων πολεμικών όπλων, των σύγχρονων-εξελιγμένων πολεμικών ροπάλων. Η επανάσταση στο Ισλάμ συνεχίζεται, πεδίο δόξης λαμπρό για τη Βορειοατλαντική Συμμαχία, χωρίς φυσικά να αποκλείεται ο όποιος απρόβλεπτος παράγοντας που θα χαλάσει τα σχέδια της Ιερής Συμμαχίας. Σκεφτείτε ότι μόλις πριν από λίγο καιρό οι περισσότεροι ηγέτες της συναναστρέφονταν με αυτούς που σήμερα θέλουν να εξοντώσουν, και τους εκλιπαρούσαν να κάνουν κάποια επένδυση στη χώρα τους. Οι επιπτώσεις δε θα είναι απλά τοπικές, αλλά «no problem» αφού τελικά, για μια ακόμη φορά, το μάρμαρο θα το πληρώσουν οι απλοί πολίτες.
Συμπέρασμα; Ο Καντάφι και η παρέα του έπεσαν θύματα της πλεονεξίας τους, και οι σύμμαχοι άδραξαν και πάλι την ευκαιρία για να δείξουν το πραγματικό τους πρόσωπο.
Ατάκα Σπύρου Καλογήρου στην ταινία «Λόλα»: «Είναι πολλά τα λεφτά Άρη», έκφραση δηλωτική της υποχώρησης και της θυσίας ιδανικών και ηθικών αξιών στον βωμό του χρήματος.
Οι φερέλπιδες του Ελληνικού λαού!! (οι φέροντες ελπίδες)
(Σύντομα βιογραφικά, Βικιπαίδεια, ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια)Ο Γεώργιος Α. Παπανδρέου Γεννήθηκε το 1952 στο Σαιντ Πωλ (St Paul) της Μινεσότα (Minnesota), Η.Π.Α., όπου ο πατέρας του, ο μετέπειτα πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου, κατείχε πανεπιστημιακή έδρα. Μητέρα του είναι η Μάργκαρετ Τσαντ από το Έλμχερστ (Elmhurst) του Ιλινόις (Illinois) των ΗΠΑ. Είναι επίσης εγγονός του πρώην πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου. Γενέτειρα της οικογενείας Παπανδρέου είναι το Καλέντζι της Αχαΐας.
Εκπαίδευση:
Κολλέγιο Αθηνών,
York Highschool, Elmhurst, Illinois, U.S.A.
Viggbyholmskolan, Stockholm, Sweden
King City Secondary School, Toronto, Canada
Πανεπιστήμια:
Honorary doctorate in law, Amherst College, Amherst, MA, USA (2002)
Β. Α. στην Κοινωνιολογία, Amherst College, Μασσαχουσέτη, Η.Π.Α. (1970-75)
Ερευνητής σε Θέματα Μεταναστών, Πανεπιστήμιο Στοκχόλμης, Σουηδία (1972-73)
M. Sc. στην Κοινωνιολογία, Κοινωνιολογία της Ανάπτυξης, London School of Economics - LSE (1976-77)
Fellow (CFIA) του Κέντρου Διεθνών Σχέσεων, Harvard University, Cambrdige, MA, USA (1992-1993)
Σπούδασε κοινωνιολογία στο Amherst College στη Μασαχουσέτη (Massachusetts), ΗΠΑ, την περίοδο 1970-1975, πήρε μεταπτυχιακό δίπλωμα στην κοινωνιολογία της ανάπτυξης στο London School of Economics, Ηνωμένο Βασίλειο (1975-1977). Έχει πραγματοποιήσει μεταπτυχιακές σπουδές στη Στοκχόλμη και παρακολούθησε μεταπτυχιακά μαθήματα στο Κέντρο Διεθνών Σχέσεων στο αμερικανικό πανεπιστήμιο Χάρβαρντ. Έχει ζήσει και εργαστεί σε διάφορες χώρες (Η.Π.Α., Σουηδία, Καναδάς). Μιλάει αγγλικά, γαλλικά και σουηδικά. Είναι παντρεμένος με την Άντα Παπαπάνου και έχει δύο παιδιά, τον Ανδρέα (από προηγούμενο γάμο, 1982) και τη Μαργαρίτα-Έλενα (γενν. 1990).
Ο Αντώνης Κ. Σαμαράς (γεννημένος στις 23 Μαΐου 1951) είναι Έλληνας πολιτικός, βουλευτής Μεσσηνίας με τη Νέα Δημοκρατία και 7ος Πρόεδρός της. Είναι εγγονός του παλιού βουλευτή Θεσσαλονίκης Αλέξανδρου Ζάννα και ανιψιός του πρώην βουλευτή Μεσσηνίας της ΕΡΕ Γεωργίου Σαμαρά. Από το γένος της μητέρας του, Ελένης Ζάννα, είναι δισέγγονος της συγγραφέως Πηνελόπης Δέλτα. Είναι μόνιμος κάτοικος Αθηνών. Στις 26 Μαΐου 1990 παντρεύτηκε στην Πύλο τη Γεωργία Κρητικού με την οποία απέκτησε δύο παιδιά. Το 1968-1970 ήταν πρωταθλητής της Ελλάδος εφήβων στην αντισφαίριση. Το 1969 αποφοίτησε από το Κολλέγιο Αθηνών. Έκανε τις προπτυχιακές του σπουδές στο Amherst College των Ηνωμένων Πολιτειών με έμφαση στα Οικονομικά. Έκανε μεταπτυχιακό στη Διοίκηση Επιχειρήσεων (ΜΒΑ) στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ. Διετέλεσε ενεργό μέλος της ΟΝΝΕΔ και εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής Μεσσηνίας με τη Νέα Δημοκρατία το 1977 σε ηλικία 26 ετών, ο νεότερος βουλευτής στην ιστορία του Ελληνικού Κοινοβουλίου. Εκλεγόταν βουλευτής με το ίδιο κόμμα μέχρι το 1990. Πολιτικός μέντοράς του ήταν ο Ευάγγελος Αβέρωφ.
Η ανάρτηση των ως άνω βιογραφικών δε γίνεται για σύγκριση του επιπέδου μόρφωσης των αρχηγών των δύο μεγαλύτερων πολιτικών κομμάτων της Ελλάδας, αλλά για το κατά πόσο χρησιμοποιούνται οι εν λόγω γνώσεις και προσόντα για την αποτελεσματική διακυβέρνηση της χώρας, καθώς επίσης και για την αναζήτηση του καλύτερου δυνατού σχεδίου για την έξοδο της από την οικονομική και κοινωνική κρίση.
Παιδιά λοιπόν του Amherst College και του Harvard Univercity ο Γιώργος και ο Αντώνης, με διαφορετικό βέβαια προσανατολισμό σπουδών, γόνοι πρώην πολιτικών με πολυετή εμπειρία στον πολιτικό στίβο της χώρας και παντελή έλλειψη ενσήμων στο στίβο της βιοπάλης, προσπαθούν να σώσουν την πατρίδα ο καθένας από το δικό του μετερίζι.
Προβληματιζόμαστε λοιπόν ως προς το γεγονός τής μέγιστης αξιοποίησης των γνώσεων, αλλά και της πολιτικής τους εμπειρίας, για την παραγωγή πειστικών προτάσεων-λύσεων στα τρέχοντα προβλήματα της χώρας.
Ο αξιότιμος λοιπόν κύριος Γεώργιος Παπανδρέου και νυν πρωθυπουργός, αναλαμβάνοντας τη διακυβέρνηση της χώρας υποσχέθηκε να επανιδρύσει το κράτος, δε χρησιμοποίησε βέβαια αυτήν την ορολογία γιατί ο Κ. Καραμανλής θα τον κατηγορούσε για υποκλοπή δικού του ανεκπλήρωτου συνθήματος, χρησιμοποίησε όμως και εξακολουθεί να χρησιμοποιεί άλλες προσφιλείς λέξεις για να εμπεδώσει-εδραιώσει στη συνείδηση του ελληνικού λαού τις έννοιες: αξιοκρατία, διαφάνεια, δικαιοσύνη, μπλα, μπλα, μπλα. Αφού λοιπόν καταφέρει να αλλάξει τη λανθασμένη νοοτροπία των ελλήνων (έκανε μερικούς πρόχειρους υπολογισμούς και κατέληξε ότι αυτό θα είναι εφικτό σε…. πάνω κάτω τριάντα χρόνια… (επικαιροποίηση των εν λόγω υπολογισμών θα γίνεται στο τέλος κάθε Πασοκικής τετραετίας), αλλά και της γενικότερης λειτουργίας του κρατικού μηχανισμού, τότε μπορεί βάσιμα να ελπίζει ότι η Ελλάδα θα ευημερήσει και θα ανήκει πραγματικά στους Έλληνες. Η επίτευξη των ανωτέρω στόχων θα αναγκάσει την νομενκλατούρα του ΔΝΤ και της Ε.Ε. να αλλάξουν στάση απέναντί μας, θα μας παρακαλάνε να γίνουμε οι επίσημοι χορηγοί τους για τη σωτηρία άλλων υπερχρεωμένων κρατών.
Αυτό το παιδί έχει όραμα, αξιοποιώντας δε στο έπακρο τις προαναφερόμενες γνώσεις του (ξέρει να χειρίζεται και computer) θα μεγαλουργήσει και κατά συνέπεια θα μεγαλουργήσει και το ελληνικό έθνος.
Ξαφνικά όμως κάτι τον τσίμπησε δυνατά, μάλλον ήταν η μαμά Μάργκαρετ, ξυπνάει γεμάτος θυμό και τα βάζει μαζί της γιατί του διέκοψε τον ειρμό των ονειρικών σκέψεων του για τη σωτηρία της πατρίδας, δεν χάνει όμως χρόνο και ξαναπέφτει σε βαθύ λήθαργο, για τη σωτηρία της πατρίδος ρε γαμώτο.
Βέβαια ας μην ξεχνάμε και τον αξιότιμο συμμαθητή τού κ. Γ. Παπανδρέου τον Αντωνάκη Σαμαρά, ο οποίος δεν ψήφισε το περιβόητο μνημόνιο γιατί έχει άλλα σχέδια για την τύχη του ελληνικού λαού. Δηλώνοντας ακλόνητη πίστη στις αρχές του ιδρυτή του κόμματός του (κάποιος κακεντρεχής του φώναξε κάποτε σε μια ανοιχτή συγκέντρωση του κόμματος «ΠΟΛΑΝ, ΠΟΛΑΝ», και εκείνος του απάντησε: «ότι και να πουλάς δε θα πάρω γιατί δεν υπάρχει σάλιο, ένεκα οικονομικής κρίσης») καλεί τον κ. Γ. Παπανδρέου να εφαρμόσει τη δική του πολιτική η οποία είναι η μόνη που σε ένα-ενάμιση χρόνο θα βγάλει την Ελλάδα από τη δεινή οικονομική κρίση και θα στείλει σπίτι της την αποτρόπαια Τρόικα.
Ο κάθε έλληνας έχει υποχρέωση να αναγνωρίσει την τεράστια προσπάθεια του Αντωνάκη που έχει ως στόχο την απαλλαγή μας από τον αναποτελεσματικό και καταστροφικό συνάμα Γιωργάκη, παράλληλα δίνει τον αγώνα για να φέρει, το συντομότερο δυνατό, την πολυπόθητη ανάπτυξη της οικονομίας η οποία θα οδηγήσει το σύνολο του εργατικού δυναμικού της χώρας στην ευημερία, (κάπου εδώ τινάζει την πλούσια και πανέμορφη κόμη του και συνεχίζει τις υποσχέσεις του προς τον ελληνικό λαό, θα, θα, θα……….), βροντοφωνάζοντας : για τη σωτηρία της πατρίδος από τους πρασινοφρουρούς ρε γαμώτο.
Και αυτό το παιδί πρέπει να ξέρει να χειρίζεται computer, έχει όμως και αυτός όραμα, και μάλιστα μένει ξάγρυπνος για να είναι σε θέση να ελέγχει τον πονηρό συμμαθητή του, που ξύπνιος ή κοιμισμένος έχει βαλθεί να τον κατηγορεί όπου βρεθεί και όπου σταθεί, εντός εκτός και επί τα αυτά, ως αναξιόπιστο και ανεπαρκή, ποιος, αυτός που δεν έχει το χάρισμα του δικού του λόγου και τα μπουρδουκλώνει συνέχεια, ιδίως όταν θυμώνει, και προσπαθεί με κάθε τρόπο να του χαλάσει το όραμα της μεγάλης του ιδέας για τη σωτηρία της πατρίδος, έλεος George!!
Τα βασανιστήρια όμως που του κάνει ο Jeffrey συνεχίζονται, και όσο βλέπει ότι τα δημοσκοπικά ποσοστά δεν τον ευνοούν τόσο λοξοκοιτάζει προς τον αρρενωπό Καρατζαφύρερ, σιγοτραγουδώντας: "αυτός είναι η αιτία που υποφέρω...."
Τελικά «πες μας το συμμαθητή σου να σου πούμε ποιος είσαι»
Αγαπητοί μου, όσο υπάρχουν οι ανωτέρω άρχοντες και η έξωθεν βοήθεια, η Ελλάς των 300ων Βολευτών και της παρέας τους θα ζει και θα βασιλεύει, αλλοίμονο σε μας!!
Σοβαρή διαγραφή χρέους ή δραχμή οι ορθές επιλογές
Αναδημοσίευση άρθρου του Ι. Π. Τουτουδάκη στο Capital.gr-24/01/2011
Ακολουθεί σχόλιο του Scorpion49
Η τελευταία, κυριολεκτικά, ευκαιρία για τη χώρα να διασωθεί και να μην αποσαρθρωθεί κοινωνικά είναι μπροστά της. Μετά την εμμονή περί μη αναδιάρθρωσης πέρυσι που οδήγησε στο μνημόνιο, με επαχθείς όρους, και το στραγγάλισμα της οικονομίας η Ελλάδα έχει το επόμενο διάστημα την πιθανότητα να ανατρέψει την κατάσταση λόγω των συγκυριών.
Από την πρώτη στιγμή θεωρήσαμε ότι η λύση στο πρόβλημα του χρέους δεν είναι το νέο χρέος που θα έχει ως αποτέλεσμα το 2013 ως ποσοστό του ΑΕΠ να ανέλθει στο 140% έχοντας παράλληλα αφαιμάξει την οικονομία. Αυτό είναι το απόλυτο αδιέξοδο.
Τότε βέβαια η λέξη αναδιάρθρωση ήταν ταμπού αφού τα παπαγαλάκια των μίντια, είτε από άγνοια είτε από παροχή υπηρεσιών στα πραγματικά τους αφεντικά, εξόρκιζαν τη μη πληρωμή μέρους του χρέους. Τώρα φαίνεται η κατάσταση ωριμότερη και το θέμα συζητείται ευρέως στους ευρωπαϊκούς κύκλους. Το σκεπτικό της λύσης βέβαια πάλι είναι σε λάθος κατεύθυνση αφού η μεγάλη πλειοψηφία των ομολόγων δεν πρόκειται να προσφερθεί στο 60-70% της ονομαστικής αξίας τους, ώστε να τα αγοράσει η χώρα και έτσι να μειώσει το χρέος της κατά π.χ. 30%.
Το μεγαλύτερο κομμάτι του χρέους κατέχεται από χαρτοφυλάκια τραπεζών, οι οποίες συνεχίζουν να τα αποτιμούν στην ονομαστική τους αξία και δεν έχουν την πολυτέλεια να τα πουλήσουν στο 70% χωρίς νέες τεράστιες αυξήσεις κεφαλαίου, δηλαδή κρατικοποίηση.
Προσθέστε σε αυτό ότι αν ανακοινωθεί επισήμως ότι όλα τα ομόλογα αγοράζονται σε ένα συγκεκριμένο επίπεδο, π.χ. στο 75, η αγορά αμέσως θα ανεβάσει τις τιμές.
Άρα οι πληροφορίες που διέρρευσαν όλη την προηγούμενη εβδομάδα, και υποτίθεται προκάλεσαν την εκτόξευση των περιφερειακών αγορών, είναι φρούδες ελπίδες των ιθυνόντων που παλεύουν να λύσουν το πρόβλημα χρέους, πιεζόμενοι από τους τραπεζίτες οι οποίοι θέλουν οι αξίες να κρατηθούν ψηλά αλλά και να διατηρήσουν τις συμμετοχές τους στις τράπεζες. Και την πίτα και τον σκύλο.
Για την χρηματιστηριακή αγορά τώρα, παρότι λύση μακροχρόνια δεν θα δοθεί αν δεν ματώσουν οι απανταχού ομολογιούχοι, αυτό δεν σημαίνει ότι τα χρηματιστήρια και δη το ελληνικό, μετά από τέτοια πτώση δεν μπορεί να συνεχίσει να κινείται υψηλότερα αφού, διαγραμματικά και μόνο, έχει ικανοποιητικό περιθώριο ανόδου.
Ειδικά για μετοχές, πλην των τραπεζών. Πλέον το παραμύθι τόσων ετών με την δήθεν ευρωστία των τραπεζών και τα φανταστικά τους κέρδη από δάνεια, που δεν θα πληρωθούν ποτέ, έφτασε στο τέλος του και όχι μόνο για τις ελληνικές. Ακόμη και οι κινέζικες τραπεζικές μετοχές, σε μία οικονομία που τρέχει με 10%, χωρίς χρέη, έχουν υστερήσει δραματικά τα τελευταία 2 χρόνια. Αυτό κρατήστε το για αργότερα, για το κατά πόσο η ανάπτυξη της Κίνας θα συνεχίσει με ανάλογους ρυθμούς τα προσεχή χρόνια, μετά τα τελευταία φαινόμενα φούσκας στην αγορά κατοικίας. Κρίση θα δημιουργηθεί και εκεί απλά θα είναι λιγότερο επώδυνη και θα δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για την νέα φάση ανάπτυξης.
Σε αντίθεση με τον γερασμένο δυτικό πολίτη, κουρασμένο αφού έχει σχεδόν τα πάντα σε επίπεδο υλικών αγαθών και επιβαρυμένο από υπέρογκα χρέη που δεν μπορεί να αποπληρώσει, ούτε πλέον καν να εξυπηρετήσει.
Το χρέος είναι υπέρογκο. Αν βρεθεί μια λύση για την Ελλάδα, δεν μπορεί να εφαρμοστεί ανάλογη στην Ισπανία που έχει πολλαπλάσιο μέγεθος, ανεργία σχεδόν 20% και τις τράπεζες με κολοσσιαίους σκελετούς από τα στεγαστικά δάνεια που δεν αντιμετωπίζονται με διαγραφές.
Η πραγματική εξυγίανση του συστήματος μπορεί να γίνει μόνο με γιγάντιες χρεοκοπίες που θα επιφέρουν σεισμικές δονήσεις στις οικονομίες και απώλειες στους κατέχοντες με παράλληλη κεφαλαιοποίηση των τραπεζών από τα κράτη για να εξασφαλίσουν τα 100.000 ευρώ σε κάθε καταθέτη που έχουν υποσχεθεί. Αυτή η λύση είναι επίπονη, έχει τα ρίσκα της, αλλά θα διαμορφώσει συνθήκες παγκόσμιας ηρεμίας για τις επόμενες δεκαετίες. Μπορεί να γίνει με παγκόσμια συμφωνία διότι ο ένας χρωστάει στον άλλον στην Ευρώπη και όλοι στο τέλος χρωστάνε στους Ασιάτες.
Η ανοδική κίνηση λοιπόν της αγοράς δεν οφείλεται σε καμία διαφαινόμενη λύση απλά η μικρή εισροή κεφαλαίων από τους απηυδισμένους με τόκο 1%, είναι ικανή να ωθήσει τα χαρτιά υψηλότερα αφού στα τρέχοντα δεν υπάρχουν ουσιαστικοί πωλητές. Οι θιασώτες των χαρτιών που σε κάθε ευκαιρία έβλεπαν τον πάτο είναι ήδη μέσα σε σαφώς υψηλότερα επίπεδα και περιμένουν.
Από την άλλη πλευρά το ελληνικό χρηματιστήριο δεν έχει βάθος. Αν εξαιρεθούν οι τράπεζες που λόγω της έκδοσης δισεκατομμυρίων νέων μετοχών και των επικείμενων νέων αυξήσεων δεν μπορούν να είναι ατμομηχανή όπως παλιά, η αγορά περιορίζεται σε λίγες δυναμικές ιδιωτικές επιχειρήσεις για τις οποίες όμως αν δεις τις υποχρεώσεις τους τρομάζεις. Τα κρατικά χαρτιά έχουν ένα ενδιαφέρον αφού υποχρεωτικά θα σουλουπωθούν ως εταιρείες και πρέπει να πουληθούν.
Από εκεί και πέρα είναι ο θάνατος του εμποράκου. Η κατανάλωση, ανεξαρτήτως τι θα γίνει τελικά με το χρέος, θα μειώνεται.
Οι τιμές των περιουσιακών στοιχείων υπό αυτές τις συνθήκες έχουν μεγάλα περιθώρια πτώσης. Ειδικά τα ακίνητα, τα οποία ενσωματώνουν σήμερα ένα premium ασφάλειας σε ενδεχόμενο επιστροφής στη δραχμή ή κατάρρευσης του ευρώ. Διαφορετικά είναι πολύ ακριβά. Οι μέσες τιμές οικιστικών και επαγγελματικών ακινήτων είναι τουλάχιστον διπλάσιες από τις αντίστοιχες γερμανικές.
Η Γερμανία έχει καθηλώσει τιμές και μεροκάματα στα επίπεδα περίπου προ εικοσαετίας, η Ελλάδα για να ανακτήσει μέρος της ανταγωνιστικότητας εντός του ευρώ και χωρίς την δυνατότητα υποτίμησης πρέπει να γκρεμιστούν οι τιμές.
Αυτό φαίνεται εκ πρώτης θετικό για την υλοποίηση επενδύσεων αλλά οι αντοχές του τραπεζικού συστήματος από νέες επισφάλειες, που θα προκύψουν μοιραία, δεν είναι μεγάλες.
Από βραχυχρόνια κερδοσκοπική σκοπιά δε μπορείς να διαφωνήσεις με όποιον αγοράζει σήμερα ακόμη και αν τα επιχειρήματα είναι λανθασμένα. Αυτό απέχει, όμως, παρασάγγας από το σενάριο που θέλει την αγορά να καλπάσει γιατί βρέθηκε η λύση.
Αν η χώρα δε διαγράψει μέρος των χρεών της και συνεχίσει να πληρώνει τους ανάλογους τόκους, ακόμη και μικρότερους, το χρηματιστήριο δεν έχει καμία τύχη για μελλοντική καλή πορεία. Οι οφειλόμενοι τόκοι θα πνίξουν την πραγματική οικονομία και πάντα θα υφίσταται το φάσμα της χρεοκοπίας μη επιτρέποντας την αγορά να ανασάνει.
Αυτή η ανοδική αντίδραση μπορεί ίσως να εξηγηθεί από τη διάθεση για διαγραφή του χρέους η οποία θα λειτουργήσει εξυγιαντικά και θα δώσει μια προοπτική με την προϋπόθεση της δια ευρωπαϊκού ροπάλου δημοσιονομικής πειθαρχίας.
Αυτή η λύση , εξόχως πολιτική, απαιτεί ευρύτητα πνεύματος, και διάθεση από τους πλούσιους (μέτοχοι τραπεζών, κατέχοντες τα ομόλογα) να πληρώσουν το ανάλογο τίμημα για τις λανθασμένες επιλογές τους. Σε τελική ανάλυση αυτό είναι και το δίκαιο.
Οι τράπεζες πρέπει να κάνουν νέες μεγάλες αυξήσεις κεφαλαίου λόγω των ζημιών που θα καταγραφούν από τα ομόλογα, στηριζόμενες από τα κράτη. Έτσι τα βιβλία τους θα αποκτήσουν εικόνα εγγύτερη στην πραγματικότητα και οι τραπεζίτες θα έχουν ένα ρευστοποιήσιμο περιουσιακό στοιχείο στις τιμές αγοράς.
Σήμερα το σύστημα κοροϊδεύει τον εαυτό του θεωρώντας ότι τα ομόλογα αξίζουν όσο εκδόθηκαν. Αποτέλεσμα αυτού είναι η παγωμένη οικονομία αφού οι τραπεζίτες δεν δανείζουν γνωρίζοντας τον σκελετό που έχουν στην ντουλάπα αλλά και τους υπόλοιπους από τα επιχειρηματικά δάνεια κ.λπ. Σε αυτή την περίπτωση όμως, σημαίνει ότι θα ζημιωθούν οι υφιστάμενοι μεγαλομέτοχοι των τραπεζών, οι οποίοι θα δουν τη συμμετοχή τους να μηδενίζεται, από την έκδοση των νέων μετοχών. Επιπλέον, οριστικά θα καταγράψουν την απώλεια και στα ιδιωτικά τους χαρτοφυλάκια από την απαξίωση των ομολόγων. Αυτός είναι και ο λόγος που πιέζουν προς τη μη αναδιάρθρωση μη έχοντας όμως να προτείνουν αξιόπιστη λύση, απλά δε θέλουν να πληρώσουν το λογαριασμό.
Το επιχείρημα ότι κινδυνεύει το τραπεζικό σύστημα από την αναδιάρθρωση είναι αστείο, το αντίθετο συμβαίνει, σήμερα κινδυνεύει που ξέρουμε ότι οι τράπεζες έχουν τόσους σκελετούς και περιορισμένα κεφάλαια να ανταπεξέλθουν. Το τραπεζικό σύστημα στηρίζεται στην πίστη, αυτή δεν μπορεί να υπάρξει εθελοτυφλώντας.
Μόνο το σπάσιμο του αποστήματος μπορεί αν δημιουργήσει εξυγιαντικά και να κινήσει και ιδιωτικά κεφάλαια για επενδύσεις.
Δυστυχώς όμως οι πλούσιοι , οι οποίοι εκλέγουν και τις κυβερνήσεις για να αποφασίζουν για τους ίδιους, θέλουν να πληρωθούν όλα τα χρέη που οφείλονται σε αυτούς.
Αυτή είναι και η ανθρώπινη φύση, η πλεονεξία είναι βασικό της χαρακτηριστικό. Είμαστε στο τελευταίο στάδιο του απόλυτου μαζέματος πλούτου, ένα βήμα πριν την εξέγερση των μαζών η οποία θα συμβεί είτε γιατί θα τους αφαιμάξουν μέχρι τελευταίας ρανίδας είτε γιατί θα τους χαρίσουν το χρέος μέσω τυπώματος νέου χρήματος αλλά δε θα μπορούν να ζήσουν λόγω πληθωρισμού. Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.
Θα περιμέναμε λόγω της προόδου του ανθρώπου και της μελέτης της ιστορίας τα σφάλματα να μην επαναλαμβάνονται, φαίνεται όμως ότι τα ένστικτα πλεονεξίας είναι τόσο δυνατά που υπερισχύουν δεύτερων σκέψεων κοινωνικής αλληλεγγύης.
Κλασσικό παράδειγμα οι συζητήσεις των πλουσίων ελλήνων ότι η χώρα τους γδέρνει πλέον φορολογικά με τα νέα μέτρα. Ξέχασαν ότι 30 χρόνια δεν πληρώνει κανείς εφορία ή πληρώνει ελάχιστη.
Μερικά παραδείγματα, εντός παρένθεσης τι ισχύει στη δυτική Ευρώπη. Αφορολόγητα τα μερίσματα (προστίθενται στη φορολογική κλίμακα), πώληση μετοχών μη εισηγμένων με φόρο 5% επί του ποσού (προστίθενται στην κλίμακα με κάποια έκπτωση), αφορολόγητα χρηματιστηριακά κέρδη (αυτοτελής φορολόγηση 25%), φόρος τόκων 10% (αυτοτελής φορολόγηση 25%) και αυτά για όσους τα δήλωναν. Σε οποιοδήποτε άλλο δυτικό ευρωπαϊκό κράτος αν ζούσαν θα είχαν 30% -50% λιγότερα χρήματα από αυτά που έχουν σήμερα.
Το γδάρσιμο λοιπόν είναι ότι επιβλήθηκε κάποια φορολογία, όντως υπερβολική, στην ακίνητη περιουσία και αντικειμενικά κριτήρια γιατί το κράτος δεν εκσυγχρονίστηκε για να έχει δίκαιους φορολογικούς μηχανισμούς.
Αυτό όμως δεν συνέβη διότι οι πλούσιοι δεν πλήρωναν φόρους; Ποιοι ήταν οι φοροφυγάδες; οι όντως ράθυμοι κατά πλειοψηφία δημόσιοι υπάλληλοι; Ποιου το βιοτικό επίπεδο υποβαθμίζεται σήμερα βάναυσα; Μα του ιδιωτικού υπαλλήλου και του δημοσίου που δεν χρηματίζεται για να αντικαθιστά την απώλεια του εισοδήματος του.
Όλοι λοιπόν βολεύτηκαν , οι μεν εργαζόμενοι υποτυπωδώς και οι δε μη πληρώνοντας φόρους, οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα ήταν πολύ μικρή κάστα για να τους δοθεί σημασία και στηριζόταν από τους συγγενείς τους που εργάζονταν στο δημόσιο…
Δυστυχώς αυτά ακούγονται αρκούντως κομμουνιστικά, διότι αυτό ήταν το πλέον αποτυχημένο μοντέλο κοινωνίας. Έτσι είναι η ανθρώπινη ιστορία όμως όταν ο πλούτος συγκεντρώνεται, ακολούθως, με βίαιο τρόπο, αναδιανέμεται. Δεν ξέρω ποιος θα είναι ο νέος Αϊζενστάιν να φιλμάρει το καινούργιο 1917.
Πάντα θεωρούσα ότι η δια του πληθωρισμού προσωρινή φυγή από τα προβλήματα χρέους είναι η πιο πιθανή καθώς δεν δημιουργεί ορατούς εχθρούς για το πόπολο. Στις Η.Π.Α. το τύπωμα έχει ξεκινήσει δια τυμπανοκρουσιών και επευφημιών από το κατεστημένο. Και τι άλλο να γίνει δηλαδή; 300% είναι το χρέος σε σχέση με το ΑΕΠ αν προστεθούν οι μελλοντικές υποχρεώσεις για συντάξεις και περίθαλψη. Ευτυχώς έχουν τα ισχυρότερα μίντια και στρέφουν την προσοχή στην Ευρώπη ή όπου αλλού.
Αυτό προεξοφλούν οι αγορές και οι μετοχές ανεβαίνουν. Αν πίστευαν ότι τα χρέη θα πληρωθούν, μέσω της απαιτούμενης αύξησης φορολόγησης οι δείκτες θα ήταν χαμηλότερα από τα χαμηλά του 2009.
Σε αυτό το περιβάλλον η χειρότερη επένδυση δείχνουν τα ομόλογα και η παραμονή σε μετρητά.
Οι μετοχές φαίνονται αδιάφορες επειδή είναι ακριβές ή έχουν ενσωματώσει ένα περιβάλλον λογικού προς υψηλού πληθωρισμού. Χρυσός παραμένει η απόλυτη επιλογή για ασφάλεια σε κάθε σενάριο. Ακίνητα στη Γερμανία και σε αναδυόμενες αγορές που δεν έχουν εξακοντιστεί οι τιμές.
Επανερχόμενοι στα της Ελλάδας η χώρα πρέπει να πιέσει προς συνολική λύση διαγραφής χρέους με κόστος τους ομολογιούχους και όχι την στήριξη των φορολογουμένων. Αυτό που είπε δειλά η Μέρκελ να γίνει από το 2013 και εξαπολύθηκαν μύδροι εναντίον της. Είναι τυχαίο ότι έχει στοχοποιηθεί από τους πάντες στην Ελλάδα και όχι μόνο και δη από τους τραπεζίτες;
Η αποχαύνωση του Έλληνα είναι παροιμιώδης και συντάσσεται με την κοινή συνισταμένη των δελτίων ειδήσεων ή καλύτερα τη μοναδική συνιστώσα γιατί δεν υπάρχει διαφορά. Το πνεύμα: «Καταστροφική θα είναι η διαγραφή χρέους δε θα έχει γάλα για τα παιδιά σας την άλλη μέρα»
Στις άλλες χώρες κάτι κινείται, υπάρχει μια αντίδραση, στην Ιρλανδία η κυβέρνηση δεν άντεξε, πάει σε εκλογές, οι Ιρλανδοί , φρέσκοι στο μηχανισμό ήδη έθεσαν το θέμα για μείωση των επιτοκίων. Οι Έλληνες που είναι;
Στην Ουγγαρία που πήγε το ΔΝΤ νωρίτερα από την Ελλάδα, η τότε κυβέρνηση πήρε μονοψήφιο ποσοστό στις εκλογές και πολλά άλλα παραδείγματα του πρόσφατου παρελθόντος καταδεικνύουν ότι οι λαοί αντέδρασαν. Μέχρι και η Ισλανδία αντέδρασε, αρνούμενοι οι πολίτες να πληρώσουν για το σώσιμο τράπεζας που πλήρωνε μεγάλα επιτόκια σε καταθέτες εκτός Ισλανδίας.
Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι ο λαός έχει δίκιο ή ότι φταίει η κυβέρνηση της Ιρλανδίας για το σημερινό χάλι αλλά καταδεικνύει μια μαχητικότητα και διάθεση αλλαγής πορείας. Σε τελική ανάλυση ο Έλληνας χρεοκόπησε γιατί του άρεσε η ξάπλα η καλή ζωή και να δουλεύει στο δημόσιο. Η κελτική τίγρη, το ευρωπαϊκό θαύμα καινοτομίας , με 15% φορολογικό συντελεστή γιατί χρεοκόπησε;
Συμπερασματικά αν συνεχιστεί το άρμεγμα των μισθωτών στο βωμό της πληρωμής των χρεών το φάσμα της κατάρρευσης θα έρθει πιο κοντά.
Θα πάω ένα βήμα παραπέρα, όπως πέρυσι το Μάιο, η μη κήρυξη αδυναμίας μέρους του χρέους ήταν απαγορευμένη λέξη, ενώ ήταν η μόνη οριστική λύση που τώρα συζητείται ευρέως, έτσι θα συζητείται ευρέως η επιστροφή στη δραχμή ως έξοδο από το τέλμα.
Η χώρα έτσι προχώρησε τόσες δεκαετίες, είναι ο μόνος τρόπος να φτιάξει παραγωγικό ιστό, οι έλληνες να επιστρέψουν στην καλλιέργεια, να εκτιναχθεί ο τουρισμός και όποιος έχει διάθεση για δουλειά θα προοδεύσει. Αν συνδυαστεί με την απαραίτητη δημοσιονομική πειθαρχία και την απαγόρευση του τυπώματος χρήματος, μπορεί να γίνουν θαύματα.
Τα «BMW και Mercedes» ας γίνουν πανάκριβα δεν θα είναι η συντέλεια, ούτως ή άλλως και τώρα απλησίαστα γίνονται λόγω φόρων και περιορισμού του εισοδήματος.
Αποδέχομαι a priori ότι αυτό το σενάριο είναι σε ένα βαθμό ουτοπικό, όχι γιατί δεν έχει πιθανότητες επιτυχίας , το αντίθετο, απλά διότι χρειάζεται σοβαρούς πολιτικούς με όραμα και πειθαρχία δηλαδή σοβαρούς πολίτες…
Σχόλιο του Scorpion49:
Τι συμβαίνει τελικά; Οι έντιμοι πολιτικοί, θέλω να ελπίζω ότι υπάρχουν κάποιοι σε όλα τα κόμματα, θα βρουν επιτέλους το σθένος να πουν την αλήθεια στον Ελληνικό λαό; Θα αναλάβουν επιτέλους το όποιο πολιτικό κόστος, καταγγέλλοντας τις όποιες μεθοδεύσεις-κινήσεις που υποθάλπουν το μέλλον των πραγματικά εργαζομένων σ’ αυτόν τον τόπο; Με τον τρόπο που πολιτεύονται συντηρούν κρυφά ή φανερά φρούδες ελπίδες για έξοδο από την οικονομική, και όχι μόνο, κρίση που βιώνει η πλειοψηφία του ελληνικού λαού.
Υπάρχει τελικά ελπίδα για ανάκαμψη των δημοσιονομικών της χώρας; Τι πρέπει να γίνει για να σπάσει ο φαύλος δημοσιονομικός κύκλος στον οποίο έχει περιέλθει η πατρίδα μας; Αναλύσεις, μια εκ των οποίων είναι και η ανωτέρω, θα μπορούσαν να βοηθήσουν τους πολιτικούς μας ηγέτες, αλλά και το λαό, να κατανοήσουν το μέγεθος-είδος του προβλήματος ώστε να εφαρμοστεί μια δόκιμη λύση. Προς τι η διαρκής φαγωμάρα πολιτικών, πολιτών, ΜΜΕ όταν όλα δείχνουν ότι αργά ή γρήγορα, με τον δρόμο που έχουμε επιλέξει, θα επέλθει το μοιραίο; Πότε επιτέλους ο ελληνικός λαός θα υψώσει το ανάστημά του (μας έχει άραγε απομείνει κάτι από αυτό ή έχουμε κοντύνει τόσο που δεν μας αντιλαμβάνεται κανείς, οπτικά ή νοητικά), και θα πιέσει για λύσεις που δε θα εξαθλιώνουν το βιοτικό του επίπεδο, αλλά θα του δίνουν προοπτική ανάπτυξης και αλλαγής νοοτροπίας-συμπεριφοράς; Ευνόητο είναι ότι θυσίες πρέπει γίνουν από όλους στο βωμό της σωτηρίας της πατρίδας, αλλά κυρίως από εκείνους που σκανδαλωδώς καρπώθηκαν τεράστιο πλούτο χωρίς ουσιαστικά να έχει παραχθεί το αντίστοιχο προϊόν.
Τελειώνοντας, θα δεχτώ να συμφωνήσω με το απόφθεγμα του μεγάλου ανδρός Παν Κάλου: Ναι, «Μαζί τα φάγαμε», λαμβάνοντας όμως υπόψη την ιδιότητα της αναλογικότητας, δηλαδή να επιστρέψει ο καθένας το ποσοστό της καθ’ υπέρβαση κατανάλωσης, αλλά και των κλοπιμαίων, που του αντιστοιχούν, και ο νοών νοείτω!! (δε φάγαμε όλοι το ίδιο κύριε Παν Κάλε).
Όραμα, σωστός-δίκαιος σχεδιασμός και πολύ δουλειά από όλους είναι αυτά που θα δώσουν λύσεις, αλλά και ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον, το οφείλουμε στις επόμενες γενιές, οι οποίες δεν οφείλουν να πληρώσουν τα δικά μας λάθη.
---------------------------------------------
-Όσο μπορείς-
"Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου, μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
Μην την εξευτελίζεις πιαίνοντάς την, γυρίζοντας συχνά κ' εκθέτοντάς την, στων σχέσεων και των συναναστροφών την καθημερινήν ανοησία, ως που να γίνει σα μιά ξένη φορτική".
Κωνσταντίνος Π. Καβάφης
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
- Scorpion49
- "Δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβάμαι τίποτα, είμαι ελεύθερος"... Νίκος Καζαντζάκης